Voor Rainn Wilson is het grootste voordeel van het spelen van Dwight Schrute in “The Office” dat hij een eikel kan zijn zonder veroordeeld te worden.
Meer dan 10 jaar na het einde van “The Office” plukt acteur Rainn Wilson nog steeds de vruchten van het spelen van een van de meest geliefde personages van de serie. Maar volgens hem is het grootste voordeel van het spelen van Dwight Schrute dat hij zich als een eikel kan gedragen zonder consequenties.
Tijdens een panel op de Fan Expo in Chicago, VS, afgelopen weekend onthulde de acteur dat het echte voordeel dat Dwight stiekem in zijn leven bracht, is dat hij zich als een complete idioot kan gedragen tegenover vreemden en er toch niet voor hoeft te boeten.
“Het leukste is dat er niet veel in mij zit dat op Dwight lijkt, hoewel er natuurlijk enkele maniertjes zijn, aangezien ik hem 200 afleveringen lang over negen jaar heb gespeeld,” zei Wilson.
“Maar een van de geweldige dingen, en misschien hebben jullie dat gemerkt, is dat Dwight een beetje een eikel is. En Rainn is een beetje een eikel.” “Het spelen van Dwight stelt me in staat om een eikel tegen mensen te zijn… en ze lachen,” vertelde hij.
“Ik kan een beetje een eikel zijn en mensen zeggen dan: ‘Is dat niet charmant?’. Dus dat is een van de voordelen van het spelen van Dwight,” onthulde Wilson.
“The Office” werd uitgezonden van 2005 tot 2013 en in de loop der jaren wist Dwight Schrute fans voor zich te winnen en werd hij een van de favoriete personages van het publiek, vooral vanwege zijn overdreven eerlijkheid en enkele gedenkwaardige uitspraken.
Sinds het einde van de sitcom komen Wilson en verschillende van zijn collega’s vaak samen voor foto’s en evenementen met fans. De acteur neemt ook regelmatig deel aan de podcast “Office Ladies”, gehost door actrices Jenna Fischer en Angela Kinsey, om afleveringen te analyseren, backstageverhalen te delen en te praten over zijn dagen bij Dunder Mifflin.
Afbeeldingen: The Office – NBC, reproductie. Deze inhoud werd gecreëerd met hulp van AI en nagekeken door de redactie.
